વતન માંગે છે એક વરદાન !

વતન માંગે છે એક વરદાન

કે મુજને એવા દે સંતાન

જેને હૈયે વસે છે રામ

વતન માંગે છે એક વરદાન….

 

રચાયો પીંડ જે માટીથી

એ માટીની વધારે શાન

હમેશા એવા કરે એ કામ

કે મુજને એવા દે સંતાન…..

 

મસ્તક જુકે ના કદીયે ક્યારેય

હૈયે એવી ભરી દે હામ

હ્રદયમાં એવા ભરી દે ગાન

કે મુજને એવ દે સંતાન

 

નીલકંઠ  બનીને પોતે પીવે

જગને કરાવે અમ્રુતના પાન

હ્રદયના છલકાવી દે એ જામ

કે મુજને એવા દે સંતાન…..

 

વતન માંગે છે એક વરદાન

કે મુજને એવા દે સંતાન

જેને હૈયે વસે છે રામ

વતન માંગે છે એક વરદાન….

ગઝલ લખું ત્યાં પ્રાસ તુટે

ગઝલ લખું ત્યાં પ્રાસ તુટે
થાય નિરાંત ત્યાં શ્વાસ ખુટે
માણસ માણસ શું કરો છો,
જો જાવ નજીક તો ત્રાસ છુટે
ધાર્યુ ક્યાં કદીય થાય છે
વાવો ગુલાબ ત્યાં વાંસ ફુટે
કાયમ એવુ જ કેમ થાય ?
સભા ભરાય ત્યાં વાત ખુટે
ના પીડા ખુટે,ના રાત ખુટે,
જો એક સાંધો ત્યાં સાત ખુટે
ગઝલ લખું ત્યાં પ્રાસ તુટે
થાય નિરાંત ત્યાં શ્વાસ ખુટે

તું જુઇ,ગુલાબ,ચંપો,તું સુગંધની જાત !

તું જુઇ, ગુલાબ ,ચંપો, તું સુગંધની જાત !

તું છો પુરો બગીચો, દિકરી તું દિલની વાત.

 

મેઘધનુષમા રંગો,ભળ્યા છે ફકત સાત ,

 

દિકરી મારા હ્રદયની,તું મઘમઘતી ભાત. 

 

રમતુ,ગાતુ,ઉછળતુ,તું ઝરણાની જાત, 

 

પ્રેમ પ્રચંડ ધોધનો,તુ ઘુઘવતો પ્રપાત.

 

તું મીઠી કોયલડી, તું વનરાઇનો સાદ,

 

વાયરો ઠંડો વગડાનો,તું હવાની જાત.

 

તું ક્યારો તુલસીનો, તું છો પ્યારુ પ્રભાત,

 

તું મંગળાની આરતી, તું સુરજ ઉગ્યાની વાત.
 

તું જુઇ,ગુલાબ ,ચંપો,તું સુગંધની જાત !

 

તું છો પુરો બગીચો, દિકરી તું દિલની વાત.

હા, હું જુનાગઢ્થી આવ્યો છું !

બે કવન હુંફાળા લાવ્યો છું

ને વ્હાલ વહેંચવા આવ્યો છું

હા, હુ જુનાગઢથી આવ્યો છુ.

 

ગિરનારનો પડછાયો છું

શીલાલેખે સચવાયો છું

કુંડ દામોદર નહાયો છું

હા,હું જુનાગઢથી આવ્યો છું.

 

મધગીર પડઘાયો છું

કંઠ કેયુર કલરાયો છું

થઇ સગડ છુપાયો છું

હા,હું જુનાગઢથી આવ્યો છું.

 

કસુંબો થઇ પિવાયો છું

ભર મહેફિલે છવાયો છું

હું અંતે રંગત લાવ્યો છું

હા,હું જુનાગઢથી આવ્યો છું.

 

ભર વસંત ઘવાયો છું

માઝમરાત રચાયો છું

પ્રેમરસ રઘવાયો છું

હા,હું જુનાગઢથી આવ્યો છું.

 

કેસરકંઠ ગવાયો છું

જઇ કેસુડે છુપાયો છું

ખોંખારા બે લાવ્યો છુ.

હા,હું જુનાગઢથી આવ્યો છું.

 

ખોળો થઇ ખુંદાયો છું

સરેઆમ લુંટાયો છું

આપનો નાનો ભાયો છું

હા,હું જુનાગઢથી આવ્યો છું.

કવિતા લખો તો તમને મારા સમ છે !

હવે કવિતા લખો તો તમને મારા સમ છે.

જામી જુઓ ચોગમ  મસ્ત કેવી મોસમ છે.

લીલા લીલા પાનને કવિતામા લહેરાવી જુઓ

 

ખરતા પિળા પાનની વેદના પ્રકટાવી જુઓ

કુંપણની કુમાશ કવનમા તમારા લાવી જુઓ.

મીથ્યા છે એ બીજુ કાંઇ નહીં,નર્યો તમારો ભ્રમ છે.

હવે કવિતા લખો તો તમને મારા સમ છે.

  

જંગલના શાંત અંધારને કવિતા સુધી લાવી જુઓ

 

રણની ખારી તરસને કાગળ પર ટપકાવી જુઓ

પર્વતની પાર ને ઝરણની આરપાર થઇ જુઓ.

 

મીથ્યા છે એ બીજુ કાંઇ નહીં,નર્યો તમારો ભ્રમ છે.

હવે કવિતા લખો તો તમને મારા સમ છે.

  

કુણા કુણા ઘાસના લીલા પગલા પાડી જુઓ.

 

માથા પછાડતી મેરામણી વેદના જરી વણી જુઓ.

 

મિલનઘેલી સરિતાઓની ઘેલછા પ્રકટાવી જુઓ.

મીથ્યા છે એ બીજુ કાંઇ નહીં,નર્યો તમારો ભ્રમ છે.

હવે કવિતા લખો તો તમને મારા સમ છે.

દિકરો, દિકરી !

દિકરો આંબાનુ ઝાડવુ, ફળીયામા લહેરાય

દિકરી નમણી જુઇ , દિકરી શીતળ છાંય !

દિકરો ઢોલ ધબુકતો, દિકરી મીઠી શરણાઇ

 

મિઠા સુર વહાલના , છો ઘર ઘર લહેરાઇ !

દર્દને હસુ છું !

દર્દને હસુ છુ દેનારને હસુ છું

 

છું માનવી ને મોજમા વસુ છું.

 

મારુ, જીવાડુ મિથ્યા છે વાતો

 

જીવનને જીવંત કરવા મથુ છું

 

અર્જુનને દેખાય ફક્ત બે આંખો

 

નજરમાં હુ પુરી સ્રુષ્ટિ ભરું છું

 

તુ જેમ માણસ હું પણ માણસ

 

તું જેમ રડે છે, હું પણ રડુ છું

 

થાવુ નથી મારે કોઇ ઇશ્વર

 

ગમે જે દિલને, ગમતુ કરું છું

જેણે મારો વાંસો થાબડ્યો !

જેણે મારો વાંસો થાબડ્યો

એણે એને લોહિઝાણ કર્યો છે.

પિછુ ફરે તેય ન સહેવાય

એવો તો કચ્ચરઘાણ કર્યો છે.

મરી મરી ને કોઇ કેટલુ જીવે?

તેનુ મને જુઓ પ્રમાણ કર્યો  છે.

મને થયુ કે હવે બસ થયુ

જોયુ તો દુખનો થાળ ભર્યો છે.

હો રુઝાવાની તૈયારી ત્યાંતો

ફર્યો ફરી હાથ વ્હાલભર્યો છે.

નથી પાબન્દી હજુ શ્વાસ પર

હા, એટલો એમણે પાડ કર્યો છે.

સુરમે બસી હૈ સિતા !

સુરમે બસી હૈ સિતા

 

સુરમે બસે હૈ રામ !

 

સુરકા શરન તુ લેલે

 

સુરમે હૈ ઘનશ્યામ !

 

સુરમે બસા હૈ શ્વાસ મેરા

 

સુરમે બસા હૈ વિશ્વાસ

સુરસે મધુર હૈ જીવન

 

સુરમે હૈ આરામ

 

સુર હી હૈ મેરી જિન્દગી 

 

સુર હી હૈ મેરી બન્દગી

 

તુ સચ્ચા સુર પકડ લે

 

મિટે જાયે યુગોકી થકાન 

 

મન બહત હૈ સુરમે

 

તન ભી જાયે સાથ

 

સુર મીલા લે સોચમે

 

મિટ જાયે દર્દ તમામ !

પ્રતિબીંબો કદી દર્પણને !

પ્રતિબીંબો કદી દર્પણને જ છેતરી જશે

પડછાયા ખુદના તને ઉભો વેતરી જશે

રાખજે તું એને સદા તારી નજર સમક્ષ

મિત્રોજ તારી પિઠમાં ખંજર ભરી જશે

સંઘર્યા સાપ પણ  આવે કામ અહીં

દુશ્મનો આવીને તારા ઘાવ ભરી જશે

વહેમમા ન રહેજે તું કાયમી વસંતના 

રુતુઓની જેમ આ દિવસોય ફરી જશે 

રામના નામે બહુ તર્યા જે પથ્થરો 

રાવણના નામે તે આજે તરી જશે 

શી ખબર તુજ તરફના આ રસ્તાઓ  

મંઝીલ આવતા અચાનક વળી જશે  

પીછાણી લે જરી કાળના આ એંધાણને

ખીલશે પુષ્પો પાનખરે,વસંતે ખરી જશે

 ખૂટ્યા શ્વાસ જ્યાં રટણ કરી, શી ખબર

 અચાનક તે સાવ ઉભા રસ્તે મળી જશે.