જેમ દવા કરું તેમ પીડા બમણી,
કાળજે પડી એક ઘટના નમણી.
એક આંસુ ખોવાયું સમંદરમાં,
મૂળ ખારું,તેમાં ખારાશ ભળી.
રસ્તા શોધ્યા અમે ચાંદ સુધીના,
કેડી એકેય જાય, ના ઘર ભણી.
સમય હતો ત્યારે લ્હાણી કરી,
હવે શ્વાસ પણ લઉં  ગણી ગણી.

માણસ કેવો મઝાનો છે.

આઈનો પણ ઓળખે નહીં,

કિસ્સો કેવો સઝાનો છે.

માપવો એમ સહેલો નથી,

માણસ મોટા ગજાનો છે.

જરૂર દવા અકસીર હશે,

પણ જાદુ એની દુઆનો છે.

થોડી આગ હૃદયની ને,

થોડો વાંક હવાનો છે.

મળી  લે મન ભરીને તું, છેલ્લા શ્વાસ છે.

મળવું હર જનમમાં એ કોને હાથ છે ?,

કાફી જનમ આ એક  જો,તારો સંગાથ છે.

બળવું કે પ્રકાશવું એ તું જલ્દી નક્કી કર. 

ઇંધણ મળ્યું છે માપનું ને ટૂંકી વાટ છે.

હો વાત જ્યાં હૃદયની સીધી હૃદયને સંગ,

અલંકાર કે છંદની પછી શું વિસાત છે ?

 છો સમંદર સાત ને   નાની હો નાવડી,

તરી જઈશું આપણી તો ખારવાની જાત છે.

ચર્ચાએ આજ ચારેકોર  જમાવટ કરી છે.

એજ હાથમાં કા અમારી મોતનો સામાન?

જે હાથોએ સતત અમારી હિફાઝત કરી છે.

હસતા રહ્યા અમે એક રંગીન ભ્રમમાં,

કાપી અમ ગરદન એમણે ઈબાદત કરી છે.

પ્રેમથી સીંચે, ઉજેરે, કાપે, ધરે, સજાવે,

પ્રેમના અર્થમાં જો કેવી મિલાવટ કરી છે.

અમારા મોતથી શણગાર્યા છે પ્રસંગો,

કાયમ અમ ભોગે એણે કરામત કરી છે.

કાપીને વારંવાર પછી છાંટે છે પાણી,

અમારા મોત બાદ કેવી મથામણ કરી છે.

રાખવાને મહેકતા હર સબંધો એણે,

કાયમ જ્યાં ત્યાં અમારી સખાવત કરી છે.